De boutade dat vroeger alles beter was, leidde al tot menig generatieconflict. Veiligheidshalve hadden zij die na den oorlog geboren zijn de toernee ter gelegenheid van het gouden jubileum van de Canadees-Libanese Paul Anka dan ook links laten liggen. Geheel onterecht, want vanaf het moment dat deze levende legende op de tonen van zijn eerste hit Diana plots tussen het publiek opdook, voelden we dat dit een onvergetelijke avond zou worden. Bijna twee uur lang loodste Anka ons door z'n zonder meer indrukwekkende oeuvre en zichzelf langs de dametjes in het publiek. De man mag dan al de 65 voorbij zijn, zijn immer charmante verschijning en brede glimlach doen nog steeds menig vrouwenhart harder kloppen. Tijdens Times Of Your Life hoorden we zowaar gilletjes uit het publiek opstijgen toen op een groot scherm even Anka's naakte torso te zien was - op archiefbeelden uit de fifties weliswaar.

Het optreden met 16-koppig orkest had iets weg van een show op een cruiseship of in Las Vegas, met een artiest die zich uit de naad werkte om het publiek te behagen. We werden uitgenodigd om mee te zingen en mee te dansen. Paul Anka deelde handtekeningen uit aan wie het wou, nam (veel) bloemen in ontvangst, poseerde ongedwongen voor foto's - en nam zelfs kiekjes van zichzelf met fans - of zong tijdens Put Your Head On My Shoulder een geïmproviseerde strofe door iemands mobieltje. In dat Back To The Future-sfeertje - uw dienaar was voor de gelegenheid vergezeld door zijn moeder - vergat je bijna dat achter al dat groots entertainment een geniaal artiest schuilgaat. Naast z'n eigen hitjes zoals Diana of You Are My Destiny schreef Paul Anka ook nog een ronduit impressionante catalogus aan hits bij elkaar voor zowat alle groten van z'n generatie. Met recht en reden doorspekte hij z'n optreden dan ook met anekdotes uit ver vervlogen tijden. Een beetje een onwezenlijke geschiedenisles die ons respect voor de man alleen maar deed toenemen. Niet alleen over hoe hij precies vijftig jaar geleden in Antwerpen zijn eerste Europese stappen zette, maar vooral over al z'n samenwerkingen, van Tom Jones (She's A Lady) en Barbara Streisand (Jubilation) tot Sammy Davis Jr. (met wie hij op het scherm I'm Not Anyone in een ontroerend mooi duet bracht, als was het een postuum eerbetoon) en Buddy Holly, van wie hij ooit een gitaar kreeg en hem dan maar een nummer cadeau deed (It Doesn't Matter Anymore zou de laatste song worden die Holly opnam voor de vliegtuigcrash!).

De allergrootste hit die hij schreef, mocht natuurlijk ook niet ontbreken. In 1968 pikte Paul Anka in Parijs Comme d'habitude op, de song waarin Claude François z'n breuk met France Gall van zich af schreef. Prompt verzon hij er een Engelse tekst bij, op het lijf van Frank Sinatra geschreven. Die versie - zonder afbreuk te doen aan de verdienste van Claude François - en vooral de tekst ervan groeiden uit tot de ultieme song voor crooners aller landen. Met een flardje Strangers In The Night ("nee, dat heb ik niet geschreven") probeerde Anka ons nog even met een kwinkslag op het verkeerde been te zetten - iets wat voor een groot deel van het publiek knap lastig was! - waarna iedereen uit volle borst My Way mocht meezingen. We hoorden zelfs even de stem van Sinatra door de luidsprekers dwalen.

Wat een stem en talent hij nog steeds heeft, onderstreepte hij met een versie van Tears In Heaven, waarmee hij Eric Clapton over het balkon speelde. Bisgewijs hoorden we nog interpretaties van Twist and Shout en Proud Mary, maar het was toch het Anka-nummer bij uitstek dat de cirkel rondmaakte ... please stay with me, Diana. Heel even leken alle concerten die we de voorbije twintig jaar zagen zo oppervlakkig en moesten we blozend toegeven dat vroeger alles minstens even goed was.

 Bron:© Proximus Goformusic 2004-2008 - Rob Walbers

                                                                                                                                                                De Showbizzsite: Detailbericht 5/04/2008

  Om zijn 50-jarig jubileum op de planken te vieren, koos Paul Anka Antwerpen uit.

  Twee jaar geleden kwam de Canadees met Libanese roots al naar ons land afgezakt om zijn,

  Trouwe publiek op een concert te vergasten. Dat was gisteren niet anders.

  In zijn adolescentie, eind jaren 1950, brengt hij de hit “Diana” uit, één van de grootste klassiekers aller tijden.

  Paul Anka is een bijzonder vertolker, wereldwijd bekend om zijn talent als componist van zowel eigen songs,

  Als werk van andere artiesten. Hij schreef songs voor Tom Jones, Sammy Davis Jr.,Buddy Holly,

  Barabara Streisand en natuurlijk ook de wereldhit "My Way" voor Frank Sinatra,

  Wat eigenlijk de Engelstalige versie is van “Comme d’Habitude” door Claude François.

  Zijn nieuwe album “Classic Songs, My way” is erg persoonlijk en herneemt de meest geliefde momenten uit zijn repertoire.

  De show van gisteren was echter bijna een exacte copy van wat hij twee jaar gelden in de Elisabethzaal bracht.

  Enkel "Lonely Boy" stond niet meer in de playlist. Meer dan waarschijnlijk omdat hij,

  Ook privé het geluk terug heeft gevonden. Zijn fans gunnen hem duidelijk dit succes want de

 Vijftig- en zestigjarigen hadden masaal kaartjes gekocht voor dit jubileumconcert.

 De zaal zat afgeladen vol en het publiek ging na een nostalgische avond weer met een heel goed muzikaal gevoel terug huiswaarts.